آدم های بزرگ در بارۀ ایده ها سخن میگویند.

آدم های متوسط در باره ی مسائل سخن می گویند.

آدم های کوچک پشت سر دیگران سخن می گویند.

 

آدم های بزرگ درد دیگران را دارند.

آدم های متوسط درد خودشان را دارند.

آدم های کوچک بی دردند.

آدم های بزرگ عظمت دیگران را می بینند.

آدم های متوسط به دنبال عظمت خود هستند.

آدم های کوچک عظمت خود را در تحقیر دیگران می بینند.

 

آدم های بزرگ به دنبال طرح پرسش های بی پاسخ اند.

آدم های متوسط پرسش هایی می پرسند که جواب دارند.

آدم های کوچک می پندارند که پاسخ همه پرسش ها را می دانند.

 

آدم های بزرگ به دنبال خلق مسئله هستند.

آدم های متوسط به دنبال حل مسئله هستند.

آدم های کوچک مسئله ندارند.

 

 

آدم های بزرگ سکوت را بر سخن گفتن بر می گزینند.

آدم های متوسط گاه سکوت را بر سخن کفتن ترجیح می دهند.

آدم های کوچک با سخن گفتن بسیار، فرصت سکوت را از خود می گیرند.